ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເດິນທາງກັບມາຮອດເມືອງໄທ ເມື່ອວັນທີ່ 6 ມິຖຸນາ 2554 ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ໄປປະຕິບັດທຳຢູ່ທີ່ພວກເຂົາຄວາຍ ພະບາດແອນຂັນ ປະເທດລາວ ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ໄປສັກກາລະຮອຍພະບາດແອນຂັນ ແລະຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເດິນທາງຂຶ້ນໄປເທິງພູເຂົາ ຊຶ່ງມີລະຍະທາງປະມານ 4-5 ກິໂລແມັດ ທັງສອງ ຂ້າງທາງຂອງຖະໜົນຈະເຕັມໄປດ້ວຍ ປ່າແຮ່ທຶບແລະຫນາແຫນ້ນໄປດ້ວຍຕົ້ນໄມ້ໃຫຍ່ນ້ອຍຫລວງ-ຫລາຍ ຈະຜ່ານເມືອງ "ບາງບົດ" ແລະ ຜ່ານຖ້ຳລືສີ ແລະຍ່າງຂຶ້ນໄປອີກໜ້ອຍກໍຈະພົບກັບ ເມືອງຄົນຍັກ ແລະສຸດທ້າຍທີ່ສຸດ ກໍຄື ດິນແດນແຫ່ງທຳມະ ທີ່ມີອົງພະສຳມາສຳພຸດທະເຈົ້າ ປະດິດຖານຢູ່ທີ່ພູເຂົາ ຂ້າພະເຈົ້າເດິນທາງໄປອີກປະມານ 2 ຊົ່ວໂມງ ຂ້າພະເຈົ້າ ຈະໄດ້ຮັບຮູ້ເຖິງຄວາມຮູ້ສຶກພາຍໃນໃຈຂອງຂ້າພະເຈົ້າວ່າ ຫາຍເມື່ອຍ ເມື່ອໄດ້ເຫັນດິນແດນທີ່ສະຫງົບງຽບ ເໝາະແກ່ການປະຕິບັດທຳເປັນຢ່າງຍິ່ງ ຂ້າພະເຈົ້າມີຄາວົມຮູ້ສຶກວ່າດິນແດນແຫ່ງນີ້ ເໝືອນຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຄີຍມາຢູ່ໃນ ແຫ່ງນີ້ ແຕ່ກໍບໍ່ມີເຄື່ອງ ໝາຍຫຍັງມາຢືນຢັນໄດ້ວ່າຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຄີຍມາຢູ່ໃນດິນແດນແຫ່ງນີ້ ແຕ່ຂ້າພະເຈົ້າຮູ້ວ່າຕອນນີ້ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ມາຮອດບ່ອນທີ່ ທີ່ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ປະຕິບັດທຳແລ້ວ ຂ້າພະເຈົ້າກໍເລີຍຢ່າງລັດເລາະປ່າ ທີ່ເປັນໂຂນຫີນແລະເປັນລຳທານ ຂ້າພະເຈົ້າຫາທີ່ນັ່ງສະໝາທິ ຊຶ່ງຢູ່ໃນໂຂດນຫີນ ຈົນໄດ້ພົບກັບທີ່ ໆ ຂ້າພະເຈົ້າເຫັນວ່າເປັນທີ່ສົມຄວນໃນການນັ່ງປະຕິບັດທຳໃນ ທີ່ແຫ່ງນີ້ ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຕັ້ງຈິຕໍສິຖານວ່າ ຂ້າພະເຈົ້າຂໍນຶກເຖິງ ເຈົ້າພະພຸດທະ ເຈົ້າພະທຳ ເຈົ້າພະສົງ ເຈົ້າພໍ່ ເຈົ້າແມ່ ເຈົ້າຄູອຸປັດຊາອາຈານ ແລະຂ້າພະເຈົ້າກໍໄດ້ສູນມົນຢູ່ໃນ ທີ່ເທິງພວກເຂົານັ້ນພຽງລຳພັງຄົນດຽວ ຫລັງຈາກທີ່ຂ້າພະເຈົ້າສູນມົນສຳເລັດແລ້ວ ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ນັ່ງສະໝາທິຕໍ່ ອີກ 1 ຊົ່ວໂມງ ແຕ່ການນັ່ງສະໝາທິຂອງຂ້າພະເຈົ້ານັ້ນ ຂ້າພະເຈົ້າຮູ້ສຶກໄດ້ວ່າຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ເຈັບບໍ່ປວດເລີຍ ເພາະວ່າພື້ນທີ່ຂ້າພະເຈົ້ານັ່ງນັ້ນເປັນໂຂນຫີນ ບໍ່ມີຄວາມຮູ້ສຶກທີ່ຈະເຮັດໃຫ້ຕົວເອງເຈັບປວດຫລືຫຍໍ້ທໍ້ທີ່ຈະຢູ່ໃນສະໝາທິນັ້ນ ຂ້າພະເຈົ້າເກີດມີຄວາມຄິດ ຄຳວ່າວ່າງເປົ່າ ຄຳວ່າບໍ່ມີຕົວຕົນ ບໍ່ຮູ້ເຈັບ ບໍ່ຮູ້ປວດ ບໍ່ຮູ້ຈັກຄຳວ່າທໍ້ແທ້ ຢູ່ໃນສະໝາທິນັ້ນ ຂ້າພະເຈົ້າມີຄວາມຮູ້ສຶກວ່າຕົວເອງເປັນຫຍັງເຖິງມາພົບກັບຄວາມສຸກທີ່ສຸດໃນການນັ່ງສະໝາທິ ເທື່ອນີ້
ຫລັງຈາກນັ້ນຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ອອກຈາກສະໝາທິ ລູກສິດທີ່ຕາມຂ້າພະເຈົ້າໄປກໍຍັງຢ່າງຂຶ້ນມາບໍ່ທັນຮອດ ຂ້າພະເຈົ້າເລີຍຍ່າງລັດເລາະປ່າເຂົ້າໄປເລິກກວ່ານັ້ນອີກ ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຍິນສຽງນົກຮ້ອງ ໄດ້ຍິນສຽງລົມພັດໃບໄມ້ ແລະຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ໄປເຫັນໂຂນຫີນ, ອີກໂຂນຫີນໜຶ່ງທີ່ງາມຫລາຍ ຂ້າພະເຈົ້າເລີຍໄດ້ໄປນັ່ງພັກຜ່ອນຍັງໂຂນຫີນແຫ່ງນັ້ນ ຂ້າພະເຈົ້າປ່ອຍຕົວຕາມສະບາຍ ຜ່ອນຄາຍ ແລະບໍ່ໄດ້ຄິດຫຍັງຫລວງຫລາຍນັກ ແລະກໍບໍ່ໄດ້ຄິດວ່າຈະມີສິ່ງໃດທີ່ຈະມາເຮັດຮ້າຍ ຂ້າພະເຈົ້າ ໃນ ທີ່ກາງປ່າແຫ່ງນີ້ ຂ້າພະເຈົ້າເຂົ້າໃຈຄຳວ່າ "ທຳມະຊາດໃຫ້ຫຍັງກັບຜູ້ຖືສິນ " ຄື ທຳມະຊາດໃຫ້ຄວາມງຽບ ຄວາມສະຫງົບ ແລະສະໝາທິການຄິດ ເພາະວ່າ ຄວາມຄິດເຮົາຢູ່ໃນກາງປ່າ ເຮົາຈະນຶກເຖິງ ແລະຄິດເຖິງສິ່ງທີ່ບໍ່ມີພົມແດນບໍ່ມີເຂດມາຂວາງກັນໄດ້ເລີຍ ກໍຄື ທຳມະທາດ ຄຳວ່າ ທຳມະທາດ ຄື ທາດ ຂັນ ອິນທີ ຄືເຮົາຫະຫລໍ່ຫລອມ ໃຫ້ເປັນໜຶ່ງດຽວ ກໍຈະມີຄວາມສຸກ ຂ້າພະເຈົ້າມີຄວາມສຸກເມື່ອຂ້າພະເຈົ້າເຫັນໃບໄມ້ທີ່ເປັນສີຂຽວປິວໄປ ເວລາໂດນລົມພັດ ຈະລູ່ລົມໄປຄົນລະທິດຄົນລະທາງກັນແຕ່ລຳຕົ້ນນັ້ນກໍບໍ່ໄດ້ໄປກັບສາຍລົມນັ້ນເລີຍ ປຽບເໝືອນຊີວິດຂ້າພະເຈົ້າ ຖ້າບໍ່ເຈີທຳມະຊາດ ກໍບໍ່ໄດ້ເຫັນ ຫົວໃຈຂອງຂ້າພະເຈົ້າເອງວ່າຕ້ອງການສິ່ງໃດ ຂ້າພະເຈົ້າຍັງມີຄວາມຮູ້ສຶກວ່າ ເກີດເປັນຄົນ ຫາທີດີບ່ອນໃດ ແຕ່ເຮັດຊົ່ວບໍ່ຕ້ອງມີເວລາເຫາ ແຕ່ຄົນຄິດຈະເຮັດດີ ແມ່ນຈະຄິດກໍຍັງບໍ່ມີເວລາເລີຍ ຫາເວລາໄດ້ຍາກແຄ້ນ ແຕ່ກໍມີນ້ຳອົດນ້ຳທົນທີ່ຈະສູ້ ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຄວາມຄິດຫຍັງຫລາຍ ໆຢາງເມື່ອຂ້າພະເຈົ້າໄປ ໃນປ່າ ຫລັງຈາກນັ້ນຂ້າພະເຈົ້າກໍໄດ້ເດິນທາງກັບລົງມາພ້ອມກັບລູກສິດຍ໌ຂອງຂ້າພະເຈົ້າ ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ມາເຈີຄູບາອາຈານທີ່ເປັນພະນັກປະຕິບັດ ທີ່ເປັນພະອາຈານ ຢູ່ທີ່ປະເທດໄທ ແລະໄດ້ໄປປະຕິບັດທຳຢູ່ບ່ອນນີ້ ກໍເລີຍໄດ້ນັ່ງລົມກັນ ເລື່ອງທຳມະ ພະອາຈານທ່ານກໍມີແງ່ຄິດເລື່ອງທຳມະທີ່ດີ ຄຳແລກທີ່ພະອາຈານທ່ານເບິ່ງເຫັນຂ້າພະເຈົ້າ ທ່ານໄດ້ຮຽກຂ້າພະເຈົ້າວ່າ " ລືສີ " ຂ້າພະເຈົ້າກໍໄດ້ຕອບກັບໄປວ່າ " ຂ້າພະເຈົ້າບໍ່ແມ່ນ ລືສີ ຂ້າພະເຈົ້າເປັນຜູ້ຖືສິນ 5 ເປັນຜູ້ປະຕິບັດດີ " ຫລັງຈາກນັ້ນຂ້າພະເຈົ້າກໍໄດ້ກາບລາພະອາຈານວ່າ ຂ້າພະເຈົ້າຈະກັບເມືອງໄທ ມື້ນີ້ ຂ້າພະເຈົ້າເລີຍຖືໂອກາດກາບລາ ພະອາຈານທີ່ຢູ່ເທິງນັ້ນ ແລ້ວຂ້າພະເຈົ້າກໍໄດ້ລາພະອາຈານທີ່ຢູ່ທີ່ພະບາດແອນຂັນ ພະອາຈານທ່ານໄດ້ຊວນໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າພັກຢູ່ຕໍ່ ແຕ່ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຕອບກັບໄປວ່າຂ້າພະເຈົ້າມາໄດ້ຫລາຍມື້ແລ້ວ ຂ້າພະເຈົ້າເລີຍບອກພະອາຈານ ວ່າ ຖ້າຂ້າພະເຈົ້າມີໂອກາດຂ້າພະເຈົ້າຈະມາປະຕິບັດທຳໃນ ທີ່ແຫ່ງນີ້ອີກ ແລ້ວຫລວງປູ່ທ່ານກໍເລີຍຍິ້ມ ໆ ໃຫ້ ແລ້ວທ່ານກໍເວົ້າຂຶ້ນມາວ່າ " ເຮົາຄົງຈະໄດ້ເຈີກັນອີກແນ່ນອນ "ຫລັງຈາກນັ້ນ ຂ້າພະເຈົ້າກໍໄດ້ກາບລາທ່ານເພື່ອເດິນທາງກັບເມືອງໄທ ລູກສິດຂອງຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຂັບລົດມາສົ່ງຂ້າພະເຈົ້າທີ່ ຂົວມິດພາບໄທ-ລາວ ທີ່ ໜອງຄາຍ ເມື່ອລົດທີ່ຂ້າພະເຈົ້ານັ່ງມາເຖິງຂົວມິດພາບໄທ-ລາວ ແລ້ວຂ້າພະເຈົ້າມີຄວາມຮູ້ສຶກວ່າບໍ່ຢາກກັບມາເມືອງໄທເລີຍ ເມື່ອລົດແລ່ນມາຮອດຄຶ່ງກາງຂົວແລ້ວ ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຫລຽວກັບຫລັງໄປ ແລະເວົ້າຂຶ້ນໃນໃຈວ່າ " ວັນຫນຶ່ງ ຂ້ອຍຈະໄດ້ກັບມາຢູ່ ໃນ ທີ່ແຫ່ງນີ້ ອີກຢ່າງແນ່ນອນ" ແຕ່ຄວາມຮູ້ສຶກເຫລົ່ານັ້ນໄດ້ສອນໃຫ້ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຮູ້ວ່າ " ຄວາມດີຢູ່ບ່ອນໃດ " ຄວາມດີຢູ່ກັບຕົວເຮົາເອງ ສິນລະທຳກໍຢູ່ກັບຕົວເຮົາເອງ ເຮົາຢາກເປັນຄົນດີ ເຮົາກໍເຮັດດີບໍ່ໃຫ້ຜູ້ອື່ນເດືອນຮ້ອນ ແລະສິນລະທຳກໍຄືເຮົາບໍ່ໄດ້ເຮັດຜິດສິນຂໍ້ໃດ ໆ ບໍ່ໄດ້ໄປກິນເຫລົ້າ ບໍ່ໄດ້ໄປເຮັດຜິດກົດໝາຍ ໄປເຮັດສິ່ງທີ່ບໍ່ດີ ສິ່ງທີ່ພວກເຂົາຫວງຫ້າມ ສິ່ງທີ່ຜິດສິນລະທຳ ມະ ນະ ຍະ ໂຕ ຕັງ
ທ້າຍນີ້ ຂ້າພະເຈົ້າຂໍອຳນວຍອວຍ-ພອນໃຫ້ກັບທຸກ ໆທ່ານ ທີ່ໄດ້ເຂົ້າມາອ່ານ ມຸມມອງແລະຄວາມຮູ້ສຶກຂອງຂ້າພະເຈົ້າໃຫ້ໄດ້ມີແຕ່ຄວາມສຸກແລະຄວາມຈະເລີນທຸກ ໆ ຄົນເທີດ ຂ້າພະເຈົ້າມີນາມວ່າ " ເທບນິນການ "
No comments:
Post a Comment